[vairagya-21]
दीना दीनमुखैः सदैव शिशुकैराकृष्टजीर्णाम्बराक्रोशद्धिःक्षुधितैर्निरन्नविधुरा दृश्या न चेद्गेहिनी ।'याञ्चाभइगभ्रयेन गद्गदगलत्रुट्यदिवलीनाक्षरंको देहीति वदेत् स्वदग्धजठरस्यार्थे मनस्वी पुमान् ॥२१॥dīnā dīnamukhaiḥ sadaiva śiśukairākṛṣṭajīrṇāmbarākrośaddhiḥkṣudhitairnirannavidhurā dṛśyā na cedgehinī |'yāñcābhaigabhrayena gadgadagalatruṭyadivalīnākṣaraṃko dehīti vadet svadagdhajaṭharasyārthe manasvī pumān ||21||
Translation
‘Looking pathetic; her threadbare sari held on to by the pathetic-faced children screaming always in hunger; she emaciated without regular food’ If the lady of the house is seen like this, which man can approach her with courage; and, with a choked voice and faltering words beg her ‘Give me food’ to satiate his hunger burning his belly, fearful that his request might be denied outright? ॥ 21 ॥